Monthly Archives: June 2013

634px-Tee_mit_sahnewolke

Фризы и их чай

Шахназ Гусейнова – врач-невропатолог. Закончив в прошлом году образование в Баку, она приехала работать по специальности в один из самых уникальных и самобытных регионов на северо-западе Германии – в Восточную Фрисландию. Народ, проживающий там является потомками древнегерманского племени Фризов, имеет богатую историю, ярковыраженные культурные особенности, свой язык. А еще они обожают чай – пьют в среднем по 20 чашек в день – рекорд по Германии. Причем у них есть даже особая чайная церемония. 

Немецкая обстоятельность и холодность…об этих качествах можно забыть,попав на северо-запад Германии, в место под названием восточная Фриcландия (Ostfriesland).

Первый признак того,что вы очутились именно на севере Германии-это универсальная форма приветствия в любое время суток и на все случаи жизни – Moin (Мойн)! На мой взгляд это приветствие обладает особым свойством – нейтральностью, порой столь необходимой для инициатора беседы.

Народ,заселяющий эту территорию,называется Фризы. Выход в северное море и совместное занятие рыболовством и судостроительством с формировало у Фризов особую форму взаимоотношения друг с другом, а именно чувство сплоченности, единства, отзывчивости…

По сей день в ее городах можно увидеть корабли, которые,отслужив свое, своим гордым видом привлекают туристов. Борт этих кораблей используется в качестве ресторанов и музеев.

Изучая окрестности можно задать себе вопрос: кого же воспитала эта земля? Как оказалось, среди остальных немцев бытует мнение о якобы свойственной восточным Фризам особой медлительности мышления, поэтому большинство знаменитостей не любят лишний раз упоминать свои провинциальные корни. Исключением является немецкий комик и юморист Otto Waalkes – лучший комик страны после Loriot и Heinz Erhardt.

В городе Emden, где он родился и вырос и где он гордо носит имя «сын города», располагается его дом с изображением его любимого персонажа и спутника Оттифанта (Otto’s Ottifanten). В его творчестве красной нитью прослеживается тема восточная Фрисландия.

Фризы отличаются также своим гостеприимством и традиционной церемонией чаепития. В городе Leer есть музей, посвященный этой церемонии и в целом истории чая.

На чай фризы подсели с 17-го века, когда торговцы голландской Ост-Индской компании завозили первые партии чая на соседние с Голландией Восточно-Фризские острова. Этот регион и ныне потребляет около четверти импорта чая в Германии, хотя проживает тут около 4% населения страны.

В музее можно увидеть эту толстенную книгу, которая содержит список заказов чая частными лицами 19-го века…

Дело в том,что объем употребления чая в 19 веке был настолько велик и дабы деньги не утекали на восток, правительство решило чаепитие взять и отменить, заменив его цикорием. Но не тут то было… Фризов это не остановило – народ начал транспортировать чай через границу тайком. У женщин была даже спец-одежда (Schmuggelkleid). В истории задокументирован случай транспорта 1,5 Центнера ( 150 кг) чая группой женщин из города Гронинген, Нидерланды, в такой одежде:

Расскажу немного поподробнее о процессе чаепития…
Чаепитие начинается с подачи маленького чайника на особой “чайной печке”, для того, чтобы чай во время задушевной беседы, свойственной восточным фризам, не остывал.

В чашку тем временем кладётся крупный кусок белого леденцового сахара.

Далее чашка наполовину заливается крепким чаем обязательно через ситечко – чаинок быть не должно. При этом важно услышать треск леденцового сахара под воздействием кипятка. Потом аккуратно специальной ложечкой круговым движением добавляются сливки. Это проделывается по краю чашки, против часовой стрелки – этим Фризы отмечают остановку времени во время церемонии чаепития.

За считанные секунды можно увидеть образовавшееся сливочное облако на поверхности чая. Всю эту консистенцию принято не смешивать, а пить в таком трехслойном виде.
Если все сделано правильно, то выглядеть это должно так:

Фризы – это несомненно находка для немецкой культуры!

98772_600

Təmiz şəhərin qəhrəmanları

Subhi Bektashi hesab edir ki, bizim şəhərimizin daha da təmiz olması üçün hər birimizin heç olmasa bir saniyəlik aşağıdakı suallar ətrafında  fikirləşməyimiz gərəkdir: 1. Bizim tökdüyümüz zibilləri yığışdıran insanlar kimlərdir? 2. Biz konkret olaraq onlara nə cür köməklik göstərə bilərik? Bunun üçün o, Vusale Abdullayeva ilə birlikdə səhər tezdən şəhərimizə “səyahət” etmiş və bizim üçün çox vacib bir post hazırlamışlar. Vusalə özünə məxsus tərzdə şəhərimizin qəhrəmanlarının daxili aləmini göstərmiş, Subhi isə bu barədə olan fikirləri ilə bölüşmüşdür.

Heç səhər tezdən saat 6-7 radələrində yuxudan durub şəhərimizi gəzintiyə çıxmısınızmı? Əgər çıxmısınızsa siz də mənim gördüklərimin şahidi olmusunuz. 

DSC_0168

Hər səhər tezdən nənə-babalarımız və ya valideynlərimiz yaşında olan mənzil-kommunal təsərrüffatı birliyinin əməkdaşları əllərində süpürgə  yollanırlar onlar üçün əvvəlcədən təyin olunmuş şəhərimizin müvafiq hissələrinə.

DSC_0249Bəs onların əmək fəaliyyəti nədən ibarətdir? Heç bu sualı özümüzə vermişikmi? Onların əmək fəaliyyəti  biz insanların gün ərzində şəhərdə zibil qablarına tullamalı olduğumuz lakin bunun əvəzinə yerə tulladığımız zibil qalıqlarını toplamaqdır. Bununla da məvacib alıb özlərini və ailələrini dolandırmaq.

DSC_0217Görəsən biz yuxuda olarkən bu yaşlı insanların erkən yuxudan durarkən ilk olaraq düşündükləri nə olur? Məncə bu: “Kaş bugün təmizləyəcəyim hissəni insanlar dünən daha az zibilləmiş olsun”…

DSC_0271Bəlkə də aramızda fiziki işin nə olduğunu bilməyənlər az deyil. Əgər bir gün əlimizə süpürgə alıb öz həyətimizi və ya bağımızın həyətini təmizləsək əminəm ki, bu cür fiziki işin heç də asan olmadığını asanlıqla anlayarıq. Amma gələn dəfə bunu küləkli bir gün təkrarlayaq. Növbəti dəfə isə yağışlı bir gün, növbəti dəfə isə şaxtalı küləkli soyuq qış günündə, növbəti dəfə qızmar yay günündə, növbəti dəfə isə həyətimizi yox, minlərlə maşınların sürətlə keçdiyi magistral yolun kənarında bunu edək. Həyatımız risk altındadır, deyilmi?

DSC_0111Minlərlə insanların anaları, nənələri, babaları hər gün bu ağır və riskli işlə məşğuldur. Və hər səhər tezdən bu ağır iş onları gözləyir.

DSC_0181Bir dəfə onların yanından keçəndə ayaq saxlayıb onların üzünə,  gözlərindəki kədərə, əziyyət və ağır iş yükündən xəbər verən üz cizgilərinə diqqətlə baxaq. Baxaq ve özümüzə sual verək: “Görəsən bu kədərin yaranmasında mənimdə günahım varmı?

DSC_0140

İctimai yerdə zibil qabından başqa istənilən yerə atdığımız hər bir zibil qalığının arxasında bax bu yaşlı həmvətənlərimizin kədərli və əziyyətli həyatı dayanır.

DSC_0103

Etik davranış xatirinə olmasa da olar, ən əsas insanlıq xatirinə şəhərimizi zibilləməyək. Gəlin ömrünün ahıl yaşlarını yaşayan, bu əməksevər, üzü nurlu həmvətənlərimizin işini asanlaşdıraq, onlara kömək edək.

DSC_0272

Ən böyük köməyimiz isə ən xırda zibil qalığı olsa belə, onu yerə atmamağımızdır.